آبگوشتی که خوابش رو دیدم
منصور یک آهنگی دارد،مربوط به دوره جوانیش .”اینجا غروبه نازنین” .که توی کلیپش، یک جایی، در یک لحظه ناگهانیِ گذرایی ، وسط آنهمه کات و مونتاژو افکت ، لگد میزند در کون کفترهایی که روی زمین بی خبر برای خودشان میپلکند. و کفترها می پرند و پخش هوا می شوند.
با در نظر گرفتن اینکه، اولِ کلیپ یک عده گولاخ میریزند سر منصور و در دیار غربت ،تا میخورد کتکش می زنند و جیبش را خالی میکنند و لت و پار و ورق شده، ولش میکنند و او کشان کشان خودش را جمع می کند میبرد در یک جای دور و پرتِ بر و بیابانی، به یک سری توریهای فلزی لوزی لوزی می چسپد و دست میگذارد روی شکم خون آلودش و شروع میکند به خواندن؛ لگد زدن در کون کفترها در میان کلیپ کاملا ناگریز و به جا به نظر می رسد.
شهر من اون شهر دیگس/ ستاره هاش رنگ دیگه س/خورشید و ماهش آشناس/اونجا یه دنیای دیگه س
خش خش زنجیراش میاد/ ناله شبگیراش میاد/ اما صدای عاشقی/از توی کوچه هاش میاد
له و لورده ودرب و داغان خودم را جمع میکنم میبرم . تو گویی گولاخ ها دوره مان کرده اند و تا می خوردیم کتکمان زده اند و دار و ندارمان را به تاراج برده اند. توری لوزی لوزیی چیزی هم نداریم که خودمان را بهش آویزان کنیم… همینطور پخش و پلا مانده ایم .
اینجا غروبه نازنین/ دنیا دروغه نازنین… تو شهر غربت زندگی/چه بی فروغه نازنین…
دورو دو دوووم
در نوک پنجه پایم میل عجیب و لگام گسیخته ای برای لگد زدن در کون یک سری کفتر یا هر موجود دیگری حس میکنم. لگد زدنی محکم، قاطع و از جا پراننده!
با خودم راه میروم و از سر غیظ به هوای خالی رو به رویم لگد میزنم. اگر یک قوطی دلستری چیزی به پستم بخورد که دیگر مادر خواهرش را به گریه می اندازم.
اینجا منصور وسط دایره ای از آتش صورتی رنگ دراز کشیده و دوربین دورش می چرخد. سه تا پیانو گنده به هم از کنج ،به شکل اضلاع یک مثلث چسپیده اند و سه تا مرد مشکی پوش در حال نواختنشان هستند.
کات به آسمان/رعد و برق می زند، باد موهای منصور را تکان تکان میدهد. گردن بند الله ش تو گردنش می چرخد . زور میزند…تقلا میکند و خودش را ازروی زمین بلند میکند.لنگ لنگان توی تاریکی گم میشود…
قوطی دلستره، از زیر پایم در میرود، کجکی قل میخورد میرود می افتد توی جوب. سرم را می چرخانم. فرررت از روی شانه راستم یک چیز خیس و گرمی شتک میزند . بالا را نگاه میکنم، کفتره دمش را میتکاند، از رو درخت میپرد میرود.
